“La Casa de Nuestro Abuelo” etxe bakarra bihurtu zen, 50eko hamarkadan gure aitona-amonek jarauntsi, zaharberritu eta ia berria egin zutenean, urte haien estiloan; lore-mosaikoak edo girnaldak osatzen zituzten kolore desberdinetako baldosa hidraulikoekin, sukaldeetan, korridoreetan, atarian, jangelan... bainua eta dutxa lurrean; bi sukaldeekin, horietako bat beheko sua, bere ukuiluak, bere lastategia, aletegia, despentsa eta... bere errepikapen erlojuarekin! Horrela gogoratzen dugu.
2018ra arte horrela egon zen. Beti bizi izan zen aitona, urte askotan bakarrik; bere etxea zen, baina hil ondoren, hutsik geratu zen, garai hartan geldirik, bere oroitzapen ukiezinekin, bere kutxatilekin, bere paperekin, bere besaulkiarekin... gorde eta berreskuratu nahi izan ditugun objektu eta oroitzapen mordoa, horietako asko ezinezkoa izan den arren.
Sarreran jarri dugun mosaikoa bere jangelaren erdiko aldea zen; lehen solairuko korridorean dagoena, korridoreetan, hallean eta atarian ere bazegoen; baita sukaldeetako batena zen tximiniaren ondoko laukitxoa ere.
Gelen izenak bat datoz zonalde honetako toponimoekin, herri honetakoekin; mendi guneekin, soroekin... (Arbozu, Zabalea, Kampanoste, Andarreka...) horietako asko esanguratsuak gure familiarentzat.
Pena eman digu eraikuntza-elementu gehiago ezin kontserbatzeak, ezaugarri horiek dituen etxe bat jatorrizkoarekin bat ez zetozen araudi eta dimentsio batzuen mende dagoelako.
2018ko urtarrilean forma hartzen hasi zen “La Casa de Nuestro Abuelo” etxea / “Gure aitonaren etxea” birgaitzeko ideia, eta 2018ko abuztuan obrekin hasi ginen. Gure beldurrak, kezkak eta zalantzak asko izan dira baina amaituta dago jada. Amets bat... ilusio bat... ezinezkotzat jotzen genuen zerbait...
Orain tokatzen da bertan egongo zaretenok, goza dezazuen eta bertan jarri dugun maitasuna eta ilusioa hauteman dezazuen.
Ongi etorri gure etxera “La Casa de Nuestro Abuelo”
Piedad, Alicia eta Belén
